Ben is waarschijnlijk het best bekend van zijn rol als Ryan Atwood, de getroebleerde tiener uit The O.C., maar in Southland getuigt McKenzie van maturiteit in zijn vertolking van de jonge agent, Ben Sherman.
TNT had een gesprek met Ben op het recente Monte Carlo TV Festival om meer te weten te komen over de serie, zijn late roeping om acteur te worden en hoe hij nu juist met al die roem omgaat.
In Southland zien jullie er erg realistisch uit als agenten. Hoe was de research en voorbereiding voor jou?
Dat is een uitdaging waar we voortdurend aan blijven werken en we denken dat we daar wel voor het merendeel in slagen. Het is een geheel proces dat we samen met onze technische adviseurs Chic en Sheila Daniel bekijken, nog voor we beginnen met draaien. Zij zijn man en vrouw, nu gepensioneerd. Hij was een lid van SWAT en een erg succesvolle agent en zij gaf vroeger les op de politieschool. Ze hebben dus samen erg veel ervaring in het veld, en ze kunnen ons elk afzonderlijk veel zaken bijbrengen – zo leerde ik van Sheila hoe een pas afgestudeerde agent zich gedraagt, namelijk alles volgens het boekje willen doen, en alle regels en wetten mooi volgen. Omdat ik zelf een groentje speel in de serie, was dat erg nuttig voor mij. Mijn personage heeft namelijk zoveel oog voor details – echt obsessief, compulsief gedrag – dat het hem belet om echt te begrijpen wat het is om een agent te zijn.
Met Chic in het veld werken hielp me om te begrijpen dat het echte politiewerk helemaal anders is dan wat je leert in het klaslokaal op de politieschool. We gingen ook naar de schietclub, op patrouille met agenten over de ganse stad, en in de les bestudeerden we de verschillende procedures, technieken en andere statistieken.
Een man vertelde ons ook over de verschillende bendes en de teloorgang van deze groepen. Het is gewoon een constant proces. Chic is elke dag voor elke scène op de set te vinden, en we kunnen ons tot hem richten als we met vragen zitten over hoe we dit of dat zouden aanpakken. De scenes worden uiteraard aangepast wanneer Chic zegt dat het er in de realiteit niet zo aan toegaat. Die flexibiliteit is erg leuk om mee te werken.
Hoe moeilijk was het voor jou om met vuurwapens leren om te gaan?
Ik groeide op in Texas dus ik ken wel wat van geweren, maar dan enkel van wapens die gebruikt worden voor de jacht. Ik heb eigenlijk geen ervaring met pistolen, dus dat was wel wat intimiderend. Dat gezegd zijnde gebruikt mijn personage, de rookie, het wapen dat afgestudeerden uit de politie academie standaard gebruiken – een Glock, een ‘gebruiksvriendelijk’ wapen zonder veiligheidspal. Van zodra je ermee op de schietstand aankomt besef je dat je iets in handen hebt dat mensen kan doden. Dat is een verantwoordelijkheid die je zeer serieus moet nemen.
Dat is ook de manier waarop we dit in de serie hebben aangepakt. Chic en Sheila hebben ons geleerd hoe we veilig met dergelijke zaken moeten omgaan. Veel agenten zouden argumenteren dat ze achter heel wat punten van de wapenwet staan – het maakt hun job vanzelfsprekend heel wat makkelijker. Ze zullen je echter ook vertellen dat wanneer mensen beter getraind zijn, en op een juiste, respectvolle manier omgaan met hun wapens, ook al zijn en blijven ze gevaarlijk, er minder ongevallen zouden gebeuren. Het probleem is dat mensen niet genoeg voorbereid zijn en het hanteren van vuurwapens niet ernstig nemen.
Welke feedback kreeg je al van de echte agenten?
Fantastische feedback! De agenten zijn de hele dag op onze set, en de agenten in de achtergrond zijn natuurlijk echt – uiteraard agenten die niet van dienst zijn. Ze brengen graag een bezoekje aan de set, en ongeveer elke dag als ik door de douane ga op de luchthaven krijg ik van de beveiligingsmensen te horen dat we het goed doen. Dat is juist hetzelfde bij de LAPD. Ze geven ook aan als ze iets niet goed vinden, maar dat toont juist dat ze de serie goed vinden.
Wat ze vooral appreciëren is het feit dat wij ons best doen om respect te tonen voor hun beroep. De LAPD heeft het niet altijd gemakkelijk gehad. Zo is men in 1990 vanaf nul begonnen nadat er aanslepende problemen waren met het departement. De veranderingen die sindsdien zijn ingevoerd hebben het korps gediversifieerd – het is nu multi – etnisch en er zijn ook vrouwelijke agentes. Het is een organisatie geworden waar mensen op alle vlakken verantwoordelijk zijn. Ze worden aansprakelijk gesteld voor hun daden. En dat is het punt waarin we op focussen in de serie – de spanning tussen politieagenten verantwoordelijk stellen voor hun daden (wat een goede zaak is) versus ze weerhouden hun job te doen door hen te overladen met administratief werk en de druk die er is om alles volgens het boekje te doen. Er moet een beetje ruimte zijn, zodat de criminelen in het heetst van de strijd gevat kunnen worden.
Over verantwoordelijkheid gesproken.. wat gebeurde er toen jij en Michael Cudlitz aan het filmen waren in Palm Springs?
Ik en Michael doen bijna al onze scenes in de auto, en we hadden er al grapjes over gemaakt dat de camera’s niet kunnen filmen onder ons middel. Als we dus een scene zouden willen draaien zonder broek, zou dat in theorie wel kunnen. We zaten in Palm Springs en het was tegen de 40 graden. Ik draaide me om naar Michael en zei: “Het is tijd!”. Hij weigerde, maar ik zei dat ik ermee door zou gaan. Ik deed mijn broek uit tot op mijn felrode boxershort, wat nogal afstak tegenover mijn heel erg witte huid. Dan draaiden we de scene. Het was een erg intense scene, die een beetje te lijden had onder het feit dat ik geen broek aanhad. Je moet de spanning een beetje breken, en agenten doen hetzelfde hoor.
Ze doen hun broek niet af, maar ze grappen en grollen wel. Als je elke dag samen meer dan 12 uur in de auto zit ken je je partner beter dan je broer of je eigen vrouw. Dus moet je de spanning van de stressvolle job zien te breken. En dat is wat ze uiteindelijk doen – de ganse dag zitten ze elkaar te jennen.
Eten politieagenten echt zo veel donuts?
Ik zal je zeggen wat ze doen – ze eten erg lekker want ze kennen alle goede plekjes in de stad. We hebben het daar zelfs over in dit seizoen, Lucy Liu’s personage is verslaafd aan de eetstandjes en volgt ze zelfs op Twitter.
Je komt uit een academische familie, waarom besloot je dan om te acteren?
De familie was verrast toen ik zei dat ik wou acteren, ondanks het feit dat mijn oom een Pulitzer gewonnen heeft voor een stuk dat hij schreef. Mijn vader is een professor, maar ik denk dat mijn ouders me altijd heel erg gesteund hebben. Nadat ik mijn diploma haalde in economie en politieke wetenschappen, en al het geld uitgaf aan een opleiding die ik eigenlijk niet veel gebruik, bleven ze mij nog altijd steunen. Dat is echt iets waarvoor ik ze dankbaar ben, ik denk niet dat ik doorgegaan was als ik dat niet gehad had. Uiteindelijk willen ouders gewoon dat hun kinderen gelukkig zijn. Mijn moeder herinnert me er trouwens regelmatig aan dat ik nog altijd rechten kan gaan studeren als het niet zou lukken met het acteerwerk.
Heb je er geen spijt van dat je niet eerder acteur bent geworden?
Nee. Wanneer ik tegen studenten babbel, vertel ik hen altijd om naar school te gaan en daarna pas te gaan acteren. Wanneer je studeert kun je iets vinden dat je misschien nog leuker vindt dan acteren. Daarbovenop zijn de beste acteurs diegene die een brede opleiding genoten hebben. De business heeft de neiging om mensen te kraken, vooral als je er te jong mee begint. Mijn advies is dus om naar school te gaan, en indien je daarna nog beslist om te acteren, zoveel te beter. Je hebt alle tijd.
Hoe ga je om met de roem?
Ik blijf gewoon mezelf en geniet ervan. Het ergste is het gebrek aan privacy. Hoewel, naarmate je ouder wordt besef je dat indien je niet zelf op zoek gaat naar dat sterrendom en die beroemdheid, je eigenlijk een rustig, privéleven kunt hebben. In de tijd van de grote studio’s konden de studio’s zelf de pers controleren. De snelle toename en uitbreiding van de paparazzi plus het ontstaan van nieuwe technologieën betekent dat iedereen met duizend dollar een paparazzo kan worden.
Jammer genoeg is er in de Verenigde Staten geen wetgeving tegen paparazzi. Ik denk dat het dus – ik zeg dit niet graag – wachten is tot er iets ernstigs gebeurt vooraleer er iets zal veranderen. Als acteur is het jouw verantwoordelijkheid om trouw aan jezelf te blijven. Je zaait wat je oogst. Kom niet klagen tegen mij over camera’s in je gezicht tijdens het eten in de Ivy of tijdens het shoppen op Rodeo Drive of nadat je je babyfoto’s verkocht hebt aan de tabloids.
Ben je, naast Southland, aan andere projecten bezig?
Ik ben aan een aantal andere projecten bezig, onder andere een over een man die worstelleraar wordt in een slechte buurt in Chicago. Het is een waargebeurd verhaal over je angsten overwinnen. Ik heb ook een klein beetje theater gedaan, maar om eerlijk te zijn wil ik gewoon reizen en een rustig leven leiden.